maar alleen hier ben ik thuis (2024)

Director’s notes

“Ik wil iets maken over mijn migratieachtergrond.”

Een brandend gevoel nestelde zich in 2023 ergens tussen mijn hart en mijn keel. De kater van de COVID-pandemie was volop aanwezig: een piek aan racisme tegen Oost-Aziatische Nederlanders schepte nieuw bewustzijn, ik voelde me geroepen me in mijn kunst uit te drukken. Maar dat gevoel kwam niet alleen, het bracht ook twijfels met zich mee, want had ik wel iets toe te voegen? Toch was het vuurtje van het gevoel om er iets mee te doen sterk genoeg om door te branden, en geleidelijk begon het gevoel zijn vorm te krijgen rondom het thema toebehoren, Nederlanderschap, geïnternaliseerde zelfhaat en vriendschap.

Na een proces van interviews, gesprekken, vragenlijsten, zelfreflectie en beelden maken kwam ik tot een reeks samengesmolten ervaringen die zowel mijn eigen als de ervaringen van mensen zoals ik reflecteerden. Dat onderzoek gaf mij een gevoel van erkenning en herkenning - het was helend, perspectief-verbredend, en schonk mij een versterkt zelfbeeld. Zo is de film zowel specifiek als universeel, zowel poëtisch als documentair en zowel diep persoonlijk als maatschappelijk betrokken geworden.

De collage van ervaringen die in de film te zien zijn kunnen een zware indruk achterlaten, maar ik hoop dat het gevoel van thuiskomen, van gevonden identiteit, uit de laatste scene net zo veel gewicht wordt toegekend. Het is dit gevoel dat ik uit mijn eigen leven ken dankzij mijn gemêleerde groep vrienden, waardoor ik nooit hoef te twijfelen waar mijn thuis is. Deze film is voor ons.